Vanavond hier gegeten met zn tweetjes, toen we aan kwamen lopen zagen wij een leuk plekje op het terras met een soort van openhaard in de tafel gebouwd. eenmaal aangeschoven werden we snel geholpen door een vriendelijk meisje die ons de rest van de avond goed geholpen heeft. na een kijkje genomen te hebben in de kaart viel mij gelijk de schnitzel indonesia op! deze leek mij onwijs lekker en ging hier dan ook voor! mijn vriendin ging voor de schnitzel met champignonsaus. het eten werd al geserveerd voordat we het doorhadden en zag er erg smakelijk uit. onder het genot van een lekkere duitse erdinger pilsje zat het wintersport gevoel er bij ons wel in! de schnitzels waren beiden zalig, echter was de 200 grams al wat aan de grote kant voor ons maar uiteindelijk hebben wij deze toch nog helemaal opgegeten. na nog een lekker bakkie koffie zijn wij met een goed gevoel naar huis gegaan. kortom: een gezellige, maar toch geen prijzige avond gehad! dit was het stukje rijden naar noordwijk zeker waard; ik kom hier nog eens terug!

Na een dagje strand zijn we met z'n zessen wezen eten bij het Schnitzelparadijs. Van een paradijs echter geen sprake. Hoe moeilijk kan het zijn de schnitzels op tijd en warm op tafel te krijgen. Tafels die na ons kwamen hadden eerder hun bestelling op tafel als wij. Het vlees was lauwwarm en een beetje aangebakken, sausjes niet om over naar huis te schrijven, vlaamse frieten weinig maar wel lekker, vijf stukjes gekookte groente en salade als garnering. Voor één euro extra kon gebruik worden gemaakt van de saladebar. Jammer, dit zou een zeer goed lopend restaurant kunnen zijn als de aanpak en kwaliteit van eten beter zou zijn.

Wij waren hier op een zondagavond, het was niet al te druk, maar overal waar je keek waren lege glazen en borden op tafel. De bediening was erg slecht en totaal niet begaan met de gast. Ze maakten een ongeinteresseerde indruk. Het eten zelf was matig, maar dan ook niet duur. De snackbar op de hoek doet er niet voor onder.
Jammer, want het is wel een leuk concept, maar ons zie je er niet meer!!

2012-02-20 11:14:36 - Slecht - Met een gezelschap van 21 personen hadden wij van te voren geboekt en mochten slechts 2 uur in het restaurant verblijven . Er waren 3 tafels voor 20 personen. Toen er echter 21 personen kwamen was dat al een probleem want 1 stoel extra in een niet al te drukke periode schijnt erg moeilijk te zijn. De eerste en tweede tafel had als voorgerecht stokbrood maar de derde tafel wilde graag soep en carpaccio vooraf. Op de vraag aan de bediende wat de soep van de dag was vertelde zij dit te gaan vragen en is vervolgens niet meer terug geweest.Er waren inmiddels al enkele tafels bijgekomen die hun maaltijd kregen en ook tafel 1 en 2 hadden hun snitzel gekregen , tafel 3 had niets. Na eenhalf uur kwam de ober vertellen dat de soep van de dag inmiddels niet meer voorradig was ( 17.30 uur) Tafel 1 en 2 waren al uit gegeten en wilden graag nog drinken bestellen maar wat er ook gedaan werd er kwam niemand om de bestelling op te nemen. De ober kwam ons vertellen dat het lang duurde omdat wij geen voorgerecht hadden mogen bestellen dat was niet de afspraak alleen een hoofdgerecht bij een groep van 21.. Met veel pijn en moeite kon tafel 3 wel een tweede drankje bestellen. Helaas mochten wij ook geen dessert bestellen en werd er op elke tafel een rekening gelegd m.a.w. wegwezen. Onbegrijpelijk dat in deze tijd van het jaar een restaurant niet blij is met een gezelschap van 21 personen die ook nog wat willen spenderen. In deze gelegenheid zie je ons nooit meer terug

Het Schnitzelparadijs ? Noordwijk
Hang wat ski’s aan de muur

Dirk Cornelissen en Sarah Hofman beoordelen om beurten een restaurant in de regio. De criteria? Een lekkere maaltijd, een goede sfeer en een redelijke prijs.

Is het nou een naam die zo is weggelopen uit de jaren vijftig, of is het een smoezelige tent die je verwacht op een Haags verkeersplein tussen de haringkoning en de videokeizer? Geen van beiden. Het Schnitzelparadijs is een nieuw idee van de eigenaren van Mexicaans restaurant Chicoleo aan de Koningin Wilhelminaboulevard in Noordwijk. De ingrediënten: een simpele maar smakelijke maaltijd voor weinig geld in een als skihut aangekleed restaurant. Laten we eens beginnen over die aankleding: het is natuurlijk leuk om begroet te worden door iemand in lederhosen met bijbehorende Wilhelm Tell-pet op, of door een dame die haar dirndl Beiersgoed vult. Al blijft het een vreemd gezicht, een hindoestaanse Surinamer in lederhosen. Binnen op de muur zijn raampjes geschilderd die ’uitkijken’ op een naïef geschilderd Alpenlandschap. Er hangen echte gordijntjes voor. Wij krijgen een tafeltje waarbij ik eerst denk: deze muur zijn ze vergeten te schilderen, kijk, daar staat nog een lama. Maar de lama staat naast een stel dennenbomen, dus moet het haast een ander beest zijn. Er hangt toch een leuke sfeer, de medewerkers lopen rond met een vriendelijke glimlach, we worden vlot geholpen en je kunt voor nog geen tientje een schnitzel krijgen met friet, saus naar keuze en onbeperkt gebruik van de saladebar. Prima concept, familievriendelijk (want je kunt met het hele gezin uit eten aan de boulevard zonder tweede hypotheek te nemen) en zonder storende pretenties. Bij de voorgerechten staan bekende happen als meloen met serranoham of calamari. Mijn vrouw kiest de salade met geitenkaas en honing (€ 5,25) en voelt zich niet bekocht. Ik neem de carpaccio (€ 10,50) en voel me wel een beetje bekocht: de carpaccio is te dik gesneden, er liggen wat kaasschilfers, rucola en pijnboompitten op, maar voor meer dan een tientje meer dan een schnitzel - verwacht ik wat beters. Uit het lijstje met schnitzelsauzen - peperroomsaus, champignonroomsaus, stroganoff-, jägeren zigeunersaus, zelfs satésaus - kiest mijn vrouw de kaassaus (€ 9,75). Voor € 2.75 meer kun je een 300-gramsschnitzel krijgen in plaats van een 200-grams, maar met de belofte van friet en onbeperkt (!) salade ziet ze daar van af. Ik neem er eentje van de iets specialere lijst ’wereldschnitzels’, allemaal € 12,75. Tussen de England (met bacon, kaas en ei) en de Hawaii (drie keer raden wat er op zit) staat weer de Indonesië, hoe kom je erop: schnitzel met taugé, satésaus, uitjes, seroendeng, atjar en ei. Ik ga naar de roots van de schnitzel: de Deutschland, met gebakken ui, spek en champignons. Dit keer zijn we allebei dik tevreden met het gebodene. Een flinke schnitzel, nog heet, in boter gebakken, met lekkere dikke friet. De saladebar biedt genoeg keus, en hoewel het onbeperkt is hebben we allebei genoeg aan één schaaltje salade-allerlei, willen we nog een gaatje voor het dessert overhouden. Dat willen we: mijn vrouw heeft al de aloude dame blanche op de lijst zien staan (€ 5,75). Die blijkt net even te fors aan de prijs voor een paar bolletjes ijs, die je pas bereikt als je door een berg spuitslagroom hebt heen sgegraven, met wat chocoladesaus uit een flesje. Mijn apfelstrudel de luxe (€ 4,75) heeft net als de niet-luxe versie van een eurootje minder warme vanillesaus, maar ik krijg er ook nog ijs en slagroom bij. En hij is lekker. Nu heb ik dus de mazzel die zij bij het voorgerecht had. Uiteindelijk rekenen we voor twee personen, allebei drie gangen, met een paar ijstheetjes voor de Bob en biertjes voor mij erbij, 63 euro af. Iets meer dan drie tientjes per persoon voor een best smakelijke driegangenmaaltijd. En dan kún je je met de slechtste wil van de wereld onmogelijk meer bekocht voelen.