bijzonder lekker gegeten met orginele, mooi opgemaakte gerechten voor een prima prijs. Bediening was zeer vriendelijk en had kennis van zaken. Ook de wijn was heerlijk, een aanrader!

De naam zegt het al: Sjieque is een chique restaurant. Aan de prijzige kant, maar de kwaliteit van het eten is er dan ook zeker naar. Verfijnde gerechten en veel verschillende smaken. Ook pasten de wijnen erg goed bij de gerechten. We kregen een uitgebreide uitleg over de ingrediënten, die zeker niet alledaags waren. Echt genieten!

Wat een smaaksensatie! Heerlijke gerechten, mooie opmaak en de tirasimu sjieque was voortreffelijk. Wij zaten op de derde verdieping en dat gaf een waar huiskamergevoel. Kortom gezellig, lekker en het proberen meer dan waard!

Leuk restaurant, erg vriendelijke bediening en heerlijk eten waar alle gerechten mooi geserveerd worden, goed op smaak zijn, prima kwaliteit en voldoende waren.

Normaal schrijf ik geen recensies over een restaurant waar ik heb mogen eten, echter werd bij het afrekenen zeer specifiek aangegeven dat het op prijs werd gesteld wanneer de ervaring zou worden gedeeld. Aangezien het een positieve ervaring was bij Sjieque wil ik (potentiële) gasten onze ervaring niet onthouden.

Op zondag 29 januari een bezoek gebracht aan restaurant Sjieque. Naast een tafel van zes personen, was er een viertje en waren er twee tweetjes. Veertien personen op een zondag in Tilburg is zeer redelijk en hier werd dan ook niet over geklaagd. Wellicht was het zelfs een prettige afwisseling na de volle 46 couverts van de avond daarvoor?
Het restaurant, waar Chef-kok Paul Kappé met drie collega’s achter de kachel staat, is gehuisvest in een herenhuis en is een van de weinige monumentale panden die er in Tilburg te vinden is. De zaal is modern ingericht met mooie kleurencombinaties. Jammer van de papieren servetten op tafel en de papieren lopers; dit doet afbreuk aan het imago. De achtergrondmuziek is dan weer een verademing.

De jonge, gedreven zwarte brigade is informeel maar heeft afdoende productkennis in huis om ieder gerecht van een gedegen uitleg te voorzien. De wijnen worden niet zozeer toegelicht, maar er wordt wel aangegeven waarom de wijn aansluit bij het gerecht. Na het inkijken van de enorme kaart, gekozen voor het vijfgangen verrassingmenu inclusief wijn.
De amuse bestond uit een coulis van passievrucht met schuim van aardpeer en kerrie. Een mooie opener en het enige gerecht waar duidelijk de hand van Edwin Loos in was te proeven. Vervolgens werd er brood geserveerd. Dit bestond uit twee broodjes ter grote van een luciferdoosje met daarbij gezouten boter en olijfolie. Hoewel de broodjes prima waren, komt de proportie wat karig over. Dit staat overigens in schril contrast met de overige gerechten, want deze zijn gul geproportioneerd.

De eerste gang bestond uit carpaccio met drie bereidingen van parmezaan en gemarineerde cantharellen. De carpaccio was dik gesneden wat zorgde voor een mooie textuur en dito mondgevoel. Het gerecht was hoog op smaak, maar dit typeert de keuken van Chef-kok Paul Kappé. Een ander kenmerk van Kappé zijn de vele smaken op het bord; dit komt, op het hoofdgerecht na, in ieder gerecht terug. De Pinot Gris combineerde prachtig met de cantharellen en was veruit de beste wijn-spijs combinatie van de avond.

Aansluitend volgde buikspek met Comté kaas en Iberico ham. De kaas werd geserveerd op een brioche en begeleid met gemarineerde tomaten. Dit gerecht was te hoog op smaak en daarmee uit balans. Het zout van zowel de kaas, als het spek als de ham zorgde voor een erg zoute smaakbeleving. De brioche en tomaten hielpen wel bij het in balans brengen van het gerecht, maar boekten uiteindelijk geen succes. Ten slotte was de begeleidende chardonnay, die drie jaar hout heeft gehad, ook niet krachtig genoeg om de balans te herpakken. Wat meer zuren op het bord zou helpen. Er zou zelfs gekozen kunnen worden voor het schenken van een bier met veel hop en bitters.

Het niveau werd gelukkig snel hersteld toen de ravioli van ossenstaart werd gepresenteerd. De krokante ossenstaart zorgde voor een prachtige textuur en de aardse smaken van de morilles en truffel in de saus maakten dit gerecht tot het beste gerecht van de avond. De rode Oostenrijke wijn op basis van de Blaufränkisch druif combineerde prima.

Het hoofdgerecht was een klassieke runderentrecote met rode biet, crème van knolselderij en aardappeltjes. De entrecote was mooi van cuisson en met het zoete van de bietjes was dit gerecht mooi in balans. Bij dit klassieke gerecht werd ook een klassieke rode Franse wijn geserveerd met een basis van grenache en syrah.

Het nagerecht bestond uit een Chocoladetaartje met merengues en sorbetijs met pecannoten. Het chocoladetaartje was zeer rijk en het frisse sorbetijs zorgde voor de nodige balans. De rode, licht gekoelde xereswijn was een aangename verrassing en begeleide het nagerecht prima.

Samenvattend hebben wij een prima avond gehad en is het zeker een hernieuwd bezoek waard. Wanneer er wordt gekozen om iets verfijnder te koken door de gerechten minder hoog op smaak te brengen en te kiezen voor minder smaken op het bord, dan ligt voor deze jonge chef met zijn uitstekende zwarte brigade een glansrijke toekomst in het verschiet.