Zomaar een warme, zomerse, ronduit broeierige maandagavond in de binnenstad van Utrecht. Geheel volgens verwachting heerste er een levendige bedrijvigheid in de stad, en de uitbaters van terrasjes hadden wat betreft gebrek aan klandizie allerminst te klagen. De meeste Thaise restaurants waren gesloten, met uitzondering van restaurant Terang aan de Oudegracht. Terang serveert naar eigen zeggen zowel Thaise als Indonesische gerechten. Daarmee wordt een indruk van kosmopolitische culinaire expertise en verfijndheid gesuggereerd, al blijkt in de praktijk vaak dat restaurants die gerechten uit meerdere culinaire tradities serveren een beetje tussen de wal en het schip blijven dobberen, omdat de gerechten stuk voor stuk niet echt uitblinken. Dit geldt met name voor restaurants die zich in het goedkopere segment bevinden, waar ik Terang gemakshalve maar toe reken. Tel daarbij op dat het kitscherige uithangbord wel afkomstig lijkt uit een faillissementverkoop van een deerniswekkend pretpark, en de alarmbellen hadden moeten gaan rinkelen.
Een zitplaats was snel gevonden, en na een korte blik op de menukaart te hebben geworpen viel de keuze op een pittige Thaise garnalensoep vooraf, gevolgd door een groene curry met kip. Aangezien er in Nederlandse restaurants die ‘exotisch’ voedsel serveren vaak de nogal hinderlijke gewoonte heerst om de pittigheid tot een minimaal niveau terug te brengen om het smaakpalet van de spruitjes- en aardappelstamppot minnende Nederlander niet al te veel door de war te schudden zag ik mij genoodzaakt om tot twee keer toe expliciet te verzoeken ‘of het toch echt extra pittig kon’, waarop de bediende antwoordde dat de gerechten van zichzelf al erg pittig waren. Wat de garnalensoep betreft resulteerde mijn verzoek maar liefst in een halve ronddobberende peper. De soep zelf was erg waterig en vrij smaakloos, en de indrukwekkende hoeveelheid van maar liefst twee garnalen deden me ook niet bepaald achterover slaan van bewondering. Het spreekwoordelijke kersje op de taart was echter een slap en klef stukje tomaat die als blikvanger fungeerde, deze heb ik maar met enig gevoel van afgrijzen terzijde geschoven. De algehele indruk was alsof de bouillon uit een goedkoop en ondefinieerbaar huismerkpakje van een B-supermarkt afkomstig was en deze is aangevuld met een minimale hoeveelheid ingrediënten om het nog ergens op te doen lijken.
De curry was qua smaak weliswaar ietsje beter, al was deze ook erg waterig en waren de groenten wat slap omdat deze waarschijnlijk iets te lang doorgekookt waren. Deze was bovendien al helemaal niet pittig. Wat daarentegen echt niet door de beugel kon, was dat sommige stukken kipfilet harde stukken kraakbeen bevatten, iets wat mij de eetlust zo erg ontnam dat ik de curry halverwege maar terzijde heb geschoven onder het mom van ‘ik zit vol’. De meegeleverde hoeveelheid rijst was zo gering dat ik mij even in een oorlogsgebied waande waar men nog met voedselbonnen en noodrantsoenen werkt.
Tel daarbij op dat de rekening maar liefst 30 minuten op zich liet wachten, en het lijkt mij geen bijzonder onterechte constatering dat Terang te Utrecht de eerste Michelinster voorlopig nog wel even kan vergeten. Het is dat een voorgerecht, een hoofdgerecht en twee drankjes ongeveer € 25,- kosten, en je op een A-locatie zit die ongetwijfeld minstens 40% van het prijsplaatje bepaalt, om die reden is het allemaal nog enigszins – zij het met een grote mate van gereserveerdheid – te verantwoorden. Ja, het kost weinig, maar je krijgt ook niks, en mij zien ze hier zeker niet terug. Naar alle waarschijnlijkheid de slechtste Thai waar ik ooit heb gegeten.
|