Zondagavond met een vriendin gegeten in de Italian Lounge. Nou ja lounge, in de ballenbak van MacDonalds is het rustiger! Bij aankomst in dit kinderparadijs, bekroop ons de dringende behoefte om rustig boven te zitten, maar wij werden vermanend verwezen naar de weinig beschikbare tafels tussen de kinderwagens, Maxi Cosi’s en ander wapentuig.
Ons gesprek begon in gebarentaal, want naast ons was een peuter aan het oefenen voor alarminstallatie. Verderop stond een vrouw haar echtgenoot naar een burn-out toe te schreeuwen.
Goed, een wijntje dan maar, maar toen was de bediening, drie puistende pubers, in geen velden of wegen te bekennen. Na een kwartier werden we toch opgemerkt, vanwege uitdrogingsverschijnselen, waarna we de kaart kregen, later ons drankje.
De kaart, tsja, een Italiaan die geen pizza’s verkoopt, is dat wel een Italiaan??
En even qua huishoudelijke informatie, op zondag sluit de tent volgens de kaart om 18.00 uur, maar bij navraag blijft de keuken open tot 20.00 uur. Voor wie dan???? Chaos.
Nou ja, we waren binnen en besloten het rustig aan te doen. Vissoepje en wat brood. Een kwartier later bleek de vissoep niet voorradig. De kok had er geen zin in. Ok, doe maar lasagna, met wat stokbrood, vóóraf! We hadden namelijk honger. Nee, hoor, dat wordt ook tegelijk opgediend. Als we een toetje hadden aangegeven , had het er waarschijnlijk ook al bijgestaan. Plus de afrekening! En die lasagna…..jaaaa, het leek er tenminste op .
Duidelijk geen gevoel voor horeca, bij die pubers, die ook nog eens gehoorproblemen hebben. Na het eten werd gevraagd of wij nog wat wilden bestellen. “Nee”, zeiden we, “straks nemen we nog koffie”. “Dus twee koffie ?”
NEEEEEEEHHHHHHEEEEEEEEEEEE….. STRAHHHAAAAAKS !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Na deze culinaire verwennerij in de jas en naar buiten. Wat bleek, de poorten van de stad waren gesloten en de voormalige entree annex parkeerplaats van de Italiaan was getroffen door een aanval van bouwnijverheid. Geen doorkomen aan. Wij moesten maar “langs de muur”. Na deze Italiaan is alles te overleven, dus het klimmen over struiken, het modderen door een moeras van zand en water, het beslechten van hekwerk, hebben we ook overleefd. Gelukkig stond de auto er nog!
