Even voor een snelle hap binnengewipt. De warme én koude pikalia waren goed maar niet tóp. Dat was wel het bordje giros: nu eens niet droog en verbrand (zoals bij veel griekse restaurants). Het huiswijntje dat de maaltijd begeleidde was een slagje beter dan die waarmee de doorsnee Griek de karafjes vult.

Als gastvrouw Jennifer er eens een avondje niet is loopt het allemaal niet zo gesmeerd bij Oni. De zaak zat bij lange na niet vol maar het duurde maar en duurde maar voordat het eerste drankje op tafel stond. Dan zit ook nog eens de kwaliteit van het eten wat tegen (wel érg plakkerige rijst) en dan sta je na te hebben afgerekend (want goedkoop is Oni niet) toch met een klein katertje buiten.

Ik kom hier al jaren. Je vindt hier geen menukaart maar je bespreekt even met de gastheer wat de mogelijkheden zijn. Makkelijke eters geven alleen aan of ze in een \'vlees- of visstemming\' zijn en de voortreffelijke keuken doet de rest. Wat krijg je op je bord? Is het Chinees of fushion? Ergens er tussenin heb ik zo bedacht. Je betaalt een vaste prijs per gang en aan het einde van de avond is de rekening eigenlijk altijd een plezierige verassing. En dan neem je toch het interieur dat nodig eens moet worden opgeleukt gewoon op de koop toe?