Gijs Tilanus

In honderd jaar niet bij een Griek gegeten, maar ook voor degenen die niet speciaal liefhebbers van de Griekse keuken zijn is het bepaald geen straf om bij Mykonos te eten. Zeer verse en zeer smakelijke ingrediënten, uitstekend verzorgde gerechten. Hoge kwaliteit eten voor een uitermate bescheiden prijs. Zeer attente bediening.

Ongendadig goed gegeten. Er is geen – Amsterdams – restaurant dat kan wedijveren met de orgastische papillenverwennerij dat dit etablissement in al zijn onopgesmuktheid biedt. Werkelijk ieder onderdeel van de maaltijd, van olijf tot saus tot wijn tot aardappel tot vis & vlees tot groente tot espresso tot chocoladesensatie – het is zo subliem dat er welhaast sprake moet zijn van goddelijke inmenging. Het interieur en de bediening zijn prima. (Voltijds vegetariërs keren evenwel leegmagig huiswaarts.)

Spring is aan zijn naam verplicht een amuse te serveren met een miniloempia. Dat typeert meteen de ambivalentie van de naam en van de keuken: westers met Aziatische invloeden. Het vergt groot talent om die twee keukens op een harmonieuze manier te combineren. Bij de amuse ging het enigszins mis: het vet waarin de loempia’tjes waren gebakken was niet heet genoeg waardoor het deeg en de vulling te veel vet hadden opgezogen. De kerriesaus erbij was een te platvloerse specerij. Bij de voorgerechten waren de smaken niet in balans. Met de carpaccio van coquilles en zee-egel was op zich niets mis (al leken de twee volslagen identiek), maar de gefrituurde mosselen waren te sterk naast de subtiele smaak van de andere zeebewoners en de contrasterende textuur was storend in plaats van verrassend. De avocadocrème droeg ook niet positief bij. Het andere voorgerecht bracht werkelijk prachtige tonijn, dieprood vlees, volmaakt kort gebakken. De gember erbij bleek een geslaagde combinatie, alleen kwam de overigens geweldige inktvis door de gember in de verdrukking. Het was al beter geweest de ingrediënten niet te stapelen maar naast elkaar te serveren. Bij het ene hoofdgerecht waren de smaken weer niet in balans. De fazant was boterzacht en heerlijk, maar de beloofde witlof was karig en helaas te zoet. De garnerende eendenlever was een feest, dat moet gezegd. Het andere hoofdgerecht was meer dan uitstekend: malse kalfssukade, zachte, smaakvolle zwezerik. Alleen van de truffel kwam weinig terug. De kazen waren uitgesproken.
Een indrukwekkende wijnkaart. Overigens was de menukaart eveneens zeer indrukwekkend en het was een kwelling te moeten kiezen.