Hi there, we also have an English version of our website! Switch to english.

Recensies

van LODEWIJKVANDERPEET

LODEWIJKVANDERPEET

LODEWIJKVANDERPEET

Proever

Recensies

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 7 10 1

    Eten

  • 6

    Service

  • 8

    Decor

  • 7

    Eten

  • 6

    Service

  • 8

    Decor

Op het schitterende Lange Voorhout in de stad achter de duinen bevinden zich twee plekken waar je minsten één keer in zijn leven moet zijn geweest: het vijfsterrenhotel Des Indes en restaurant Le Bistroquet.
Liefhebbers van vergane glorie, en wie is dat nou niet, worden echt verwend bij Le Bistroquet. Rood pluche, grote schilderijen, wit damast en poceleinen lampenkapjes omringen de diplomaten en andere notabelen die je er altijd aantreft. Hun lichaamstaal en het gedempte volume doen voorkomen dat er buitengewoon belangrijke gesprekken gevoerd worden. Het restaurant is beroemd geworden door een foto waarop Hans Wiegel en Dries van Agt aan tafel stiekem een kabinet formeren. Nadat ik ruzie heb gemaakt met de schuifdeur heb ik het gevoel dat ik vijftig jaar terug in de tijd stap. Ook de menukaart is traditioneel: kreeft, zeebaars, coquilles, zwezerik oester, blini met zalm, schouderhaas en één vegetarisch gerecht. Allemaal tussen € 20,- en € 30,- in. De evergreens: steak tartare (€ 27,50) en de Noordzeetong (€ 42,50) staan apart vermeld. Er wordt elke dag een lunchmenu gecomponeerd, maar dat bestellen we in principe niet; ik wil de vaste gerechten testen. Ik kies een salade met kwartel en de steak-tartare in de hoop dat die gepresenteerd wordt zoals het hoort. De wijnkaart is ook niet hip, gelukkig maar. Als hoogtepunt staat er een Grand Cru Classé op van Chateau Haut Brion op uit 1993, erg jammer dat ik zo’n bonnetje niet mag inleveren ergens (€ 285,-). Gelukkig is de huiswijn van goede kwaliteit. De bediening wordt door twee mensen gedaan: een man die me afstandelijk benaderd en een verlegen jonge vrouw die helemaal geen contact maakt. De man ontdooit zodra mijn gast arriveert maar de jonge vrouw blijft naar beneden kijken. De salade met kwartel vliegt voorbij zonder herinneringen achter te laten, een saai gerecht dus. De steak tartare zal me wel bijblijven. De ontdooide man krijgt van mij de vrije hand om alle bakjes die om het rauwe vlees heen staan te mixen tot een gerecht. Hij heeft er plezier in en laat het (heel goed) een kwartiertje staan voordat hij het opdient. Het levert de beste steak tartare op die ik ooit in Nederland gekregen heb. De Spaanse wijn die ik er bij krijg past precies. Met dit gerecht hebben ze het tartare-doctoraat verdiend.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 8 10 1

    Eten

  • 8

    Service

  • 8

    Decor

  • 8

    Eten

  • 8

    Service

  • 8

    Decor

Achter de wallen, of schuin achter de Bijenkorf, het is maar net wat u thuis liever vertelt, zit een pijpenla van zeker veertig meter lang waarvan iedere vierkante centimeter zorgvuldig is ontworpen. Achterin, waar je over het Oude Kerksplein uitkijkt, loopt het af met brede treden. De voorkant aan de Warmoesstraat is ruim een meter hoger. Op elke trede passen twee tafeltjes. Een aparte lunchkaart kennen ze niet, wel een lunchmenu. De gerechten op de à la carte kaart lijken me veel te zwaar voor een lunch. Eenvoudige gerechten staan er niet op. De ambitie is dus hoog, als ze dat maar kunnen waarmaken... Ik noem, als illustratie, de twee voorgerechten die we uitkiezen: truffelrisotto met gebakken kalfswang, gepocheerd ei en schuim van bospaddestoelen (€ 17,-) en een krokante cilinder van wit en zwart sesamzaad gevuld met tonijntartaar, wasabiroomkaas en sojadressing (€16,-). Allemachtig, wat komen er straks een hoop letters op m’n bord! Bij de hoofdgerechten ga ik voor: ibericorib van de rotissoire met gepofte rijst en enoki, creme van ui, bokchoy in tempura en soya dressing (€ 22,-) en mijn gast voor gebakken coquilles met puree van aardpeer en paling, gebakken anijs champignons, karamel, gestoofde spinazie en schuim van bieslook (€ 26,-). Het staat er echt! De bediening is deskundig en verlegen. Grote karaffen water met het fraaie logo van Anna erop worden zonder vragen op tafel gezet, prima. We krijgen keuze uit drie soorten voortreffelijk brood. De amuse is een gecompliceerd hapje, maar smaakt veelbelovend. Het tempo dat ze hanteren is hoog. En zo hoort het tussen de middag.Als finale krijgen we de beste espresso van het jaar met friandises. Mijn advies: kijk geïnteresseerd naar iets of iemand en wacht tot uw tafelgenoot omkijkt. Pik dan razendsnel haar of zijn stukje noga. Wat een heerlijke finale! Reserveren lijkt me niet nodig voor de lunch. We betalen bijna € 100,- terwijl we maar één glaasje huiswijn wijn hebben gedronken. Ik vind het te veel. Parkeren kan in de Bijenkorf garage.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 9 10 1

    Eten

  • 7

    Service

  • 7

    Decor

  • 9

    Eten

  • 7

    Service

  • 7

    Decor

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 8 10 1

    Eten

  • 8

    Service

  • 7

    Decor

  • 8

    Eten

  • 8

    Service

  • 7

    Decor

Er zit een broodjeszaak op de hoek van de Cornelis Schuytstraat en de Johannes Verhulststraat. Nee, zo mag ik het niet noemen. Dat is te oneerbiedig. Le Pain Quotidien is een hommage aan brood. Kan ik het nog mooier zeggen? Misschien kan ik beter hun eigen filosofie, die op een groot bord én op de menukaart staat overnemen: ‘Het idee achter Le Pain Quotidien is: elke dag lekker en gezond brood maken, brood dat je het liefst met vrienden deelt, rond een tafel waar het leven goed is.’ Het is een keten (in België bedacht) die in Amerika veel succes oogst en in Amsterdam in korte tijd 3 zaken heeft geopend. Het idee is dat er lange tafels staan waar je aanschuift. Deze locatie maakt dat jammer genoeg niet mogelijk, er staan veel kleine tafeltjes waaraan je prima zit. De kaart begint met een opsomming van hun broden die je er ook kan kopen om thuis op te peuzelen. Dan een uitgebreide sectie met ontbijtgerechten, dat kom je bijna nergens meer tegen. Een biologisch gekookt ei met brood naar keuze voor €3,25. Of een omelet avocado en tomaat voor €6,75. Wat een feest. Het aanbod salades en tartines (duur woord voor boterham) is enorm, de prijzen zijn redelijk: de duurste salade (garnalen, mesclun, mango en tomaat) kost €12,50. De goedkoopste (warme geitenkaas met peer, walnoot en vijgencompote) is €7,95. Tartines zijn er vanaf €5,75 (ricotta met vijgen en biologische acaciahoning) tot €9,25 (gerookte zalm met dille en avocado). Dat is al meer dan genoeg om het mij moeilijk te maken bij het kiezen maar er is nog véél meer. De bediening is hartelijk, het voelt goed hier. Ik snoep van een proeverij van verschillende broodjes. Vooral de gegrilde kip met gerookte mozzarella is een aanrader. Vegetariërs kunnen hier goed terecht; de humus en artisjokkenpasta zijn onbeschoft lekker. De bediening heeft door wat ik hier aan het doen ben en trakteert me op een specialiteit: een meringue met witte chocoladeroom. Ik heb me door deze zoete heerlijkheid laten omkopen; wat een heerlijke plek.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 6 10 1

    Eten

  • 5

    Service

  • 8

    Decor

  • 6

    Eten

  • 5

    Service

  • 8

    Decor

Via de tijdelijke trappen in de permanente bouwput dat Centraal Station heet, kom ik op perron 2B bij 1e Klas. Fraai, hoog, groot en donkerbruin. Obers met sloven en echte schoenen slenteren uit de klapdeuren van de afgesloten keuken. Op het overdekte perron staan een tiental tafeltjes alsof het een terras is. Eén van die obers heeft dat als zijn wijk toebedeeld gekregen, maar we zien hem niet zo vaak. Zijn collega’s van de binnenwijk komen regelmatig op het perron van het daglicht genieten (het is namelijk behoorlijk donker bij 1e Klas) maar ze zijn niet van plan ons te bedienen. De menukaart is uitgebreid, van broodje kaas (€ 5,75) tot Rib eye (€ 23,50). Bij de soep van de dag (€ 6,-) staat vermeld dat hij dagvers is. Een tautologie die me zorgelijk maakt over de andere soepen. Alles wat je met een cliché-petje op kan bedenken staat er bij. Carpaccio (€ 11,50), pasta Bolognese (€ 14,95), kipsaté (€ 17,-), etc.. Er staat niets op waarmee 1e klas zich zou kunnen onderscheiden. Bubbelwater en jus d’orange (vers!) komt in hoge wijnglazen, waarmee ze er waarschijnlijk een soort chique aan proberen te geven. We willen twee clichés testen vandaag; de Ceasar Salad (€ 12,50) en de blt sandwich (€ 6,50), maar doordat onze ober belangrijkere zaken te doen heeft duurt het een half uur voordat we dat kunnen vertellen. De blt kan op tevreden geluidjes rekenen van de matige eter die mijn gast is, de Ceasar daarentegen is van belabberde kwaliteit. De dressing is te vet en er is te veel van. De Romeinse sla is in dit geval gewone kropsla waar nog grote stronken in zitten. De ansjovis is ronduit vies. Het lullige, opgepiepte maanzaadbroodje maakt het er allemaal niet beter op. Dit is niet met aandacht en liefde gemaakt door een chef, maar in elkaar geflikkerd door, ik verwacht, de afwashulp. Ik denk overigens niet dat je een goede chef bereid gaat vinden om met deze kaart te werken. Bij een Ceasar zijn er regels, nee, wétten die je niet mag overtreden. Zo hoort er, als finale, vers gesneden Parmezaanse kaas op gedrapeerd te worden. Die ontbrak! Ja, u leest het goed, ik ben boos.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 6 10 1

    Eten

  • 5

    Service

  • 4

    Decor

  • 6

    Eten

  • 5

    Service

  • 4

    Decor

Op de eerste verdieping van het wtc zit een restaurantje dat ontdaan is van alle mogelijke locale elementen. In de hele wereld zitten dit soort tentjes in glazen verzamelgebouwen. De inrichting is inwisselbaar en eigenlijk valt er niets meer over te melden dan dat ’t niet veel gekost kan hebben. Over 2 puntvormige bars komen sushi’s, yakitori’s en andere Japanse hapjes op een lopende band voorbij, op plastic bordjes. Soms staan ze op een verhoging, dan betreft het een weekspecial. Af en toe zit er een plastic kapje overheen, waarom wordt me niet duidelijk. Sushi Time heet het en het zit hier (zij het op verschillende plekken in het wtc) al meer dan 15 jaar. Het concept zal u bekend zijn, als je klaar bent neem je de lege bordjes mee naar de kassa, iedere kleur heeft een eigen prijs. Het is snel en efficiënt. Er zijn ook een paar tafeltjes, de meeste mensen die daar zitten bestellen een ‘lunchbox’ (€ 17,50). Daarin zitten 6 sushi’s, 4 sashimi’s, een plukje zacht zeewier en een kommetje miso soep. Aan de band eet je onwillekeurig veel meer. De bordjes variëren in prijs van € 1,95 (blauw) tot € 5,95 (oranje). Onwillekeurig heb ik tijdens ons gesprek een stapeltje van 7 lege bordjes verzameld en ik moet me bedenken of ik ’t wel lekker vond. Er is niets langsgekomen dat me bijblijft. Het valt me op dat er veel mayonaise gebruikt wordt, niet alleen in de California roll (€ 3,75), zoals het hoort. Het puntzakje valt erg tegen, de nori (het zeewiervel) is taai. Ik ben dol op alle soorten satés en pak als finale het bordje met de yakitori: de gemarineerde kip is van slechte kwaliteit (volgens mij komt het uit een pakje), maar het ergste is dat hij steenkoud is. De bediening beperkt zich tot een aantal jonge dames die de grote stroom bezoekers naar hun plek dirigeert en voor de drankjes zorgt. Dat doen ze professioneel en zo efficiënt dat de meeste gasten binnen 20 minuten weer buiten staan. Wij moesten € 64,50 betalen, maar we hebben dan ook meer gegeten dan we normaal zouden doen, ik denk dat je hier voor € 20,- p.p. met een gevulde buik op de roltrap stapt.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 7 10 1

    Eten

  • 8

    Service

  • 8

    Decor

  • 7

    Eten

  • 8

    Service

  • 8

    Decor

Het Badhuis op het Javaplein kent iedereen wel, in de schaduw ervan ligt Wilde Zwijnen. Wat een geweldige sfeer, ik waan me zomaar in Greenwich Village. We hadden gereserveerd, maar dat is voor de lunch niet nodig, we zijn de enige gasten. Intussen denderen wel leveranciers met grote hoeveelheden verse vis, brood en vlees door het restaurant naar de open keuken waar de waar direct gekeurd wordt. De bediening is informeel en vriendelijk. Ik vind dat een restaurant bij een lunch moet zorgen dat je binnen een uur weer, opgekikkerd door cafeïne, buiten staat. Dat tempo hanteren ze hier niet, ik moet ze vragen om het volgende gerecht. Eén glas wijn is mijn tax als er nog gewerkt moet worden. Als je dan keuze hebt is natuurlijk fijn. En die hebben ze hier volop. De grote Spaanse, Italiaanse en Franse druiven staan allemaal open. De lunchkaart is klein: oesters (€2,-), salade van de dag (8,50), soep van de dag (€ 6,50), rode bieten ravioli (€ 9,50), brood met jonge kaas en lentegroenten (€ 8,50), een aantal uitsmijters én brood met dungesneden rundvlees (bilologisch) en piccalilly (€9,50). Ik hoop dat ze die zelf maken!
We besluiten te beginnen met oesters. Ik geef toe, dat is een test of ze de goede leveranciers hebben, niet hoe de chef is. Citroenschijfje erbij, klaar. Geen azijn met uitjes, geen (rogge)brood, niks. En de kwaliteit is fantastisch. Mooi begin dus. Na de Goddelijke oesters komen de hoofdgerechten. Natasje heet de ravioli met rode bieten waarover ze erg enthousiast is. Ik krijg schitterend rundvlees is plakken van een halve centimeter dik, op knapperig zuurdesembrood met, jawel, eigen gemaakte piccalilly! De kurkuma die de piccalilly zo geel maakt is, ondanks de azijn, nog goed te proeven. Origineel is dat er grote erwten doorheen zitten. Fris, een zoetje, zuur, een bittertje, alle papillen worden in dezelfde hap bespeeld. Misschien vind u het vreemd dat ik lyrisch ben over piccalilly, ga hem maar even proeven, dan snapt u het vast wel.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 7 10 1

    Eten

  • 7

    Service

  • 10

    Decor

  • 7

    Eten

  • 7

    Service

  • 10

    Decor

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 7 10 1

    Eten

  • 7

    Service

  • 9

    Decor

  • 7

    Eten

  • 7

    Service

  • 9

    Decor

Verdomd als het niet waar is: als een interieur zo oud is dat het uit elkaar valt, toiletten niet op slot kunnen (en zeker niet fris zijn), stoelen kraken, tafeltjes veel te dicht op elkaar staan, obers hooguit drie woorden Nederlands spreken, de keuken veel te klein is, de witte en zwarte brigade bij voorkeur tegen elkaar schreeuwen: dan zit je bij een goede Italiaan. Op een onooglijke plek in het baksteenparadijs Buitenveldert zit er zo een. In de top tien van lelijkheid scoort Bellini zó hoog dat ik hoop dat ze het nooit meer veranderen, het is een waanzinnig decor waarin waarschijnlijk elke dag Fellini-achtige scènes spelen. De kaart is erg uitgebreid (alle Italiaanse clichés staan er gelukkig op), maar naast de kaart is er veel spannends te krijgen. De ober staat aan tafel te vertellen wat de chef vandaag, ‘specially por jou’, heeft bedacht. In een goed verstaanbare mix van (die drie woorden) Hollands, Engels en Italiaans vertelt hij het zó dat mijn kweekselaanmaak verdubbelt. In een lange rij specialiteiten komt pasta met asperges en truffel (€18,50) langs. Die kunnen we niet weerstaan. Vooraf vragen we om de anti pasti. De antipasti (caprese, carpaccio en vitello tornado) is prima en vers, maar eigenlijk niks bijzonders. De wijn die Ivo er bij bestelt is dat wèl. Een Italiaanse gris d’une nuit, Graminé uit de Dolomieten (de wijn krijgt een kleurtje doordat hij één nacht in de rode druivenschillen is blijven liggen). Een dure fles (€ 40,-), maar dat is hij zeker waard. Interessant en smeuïg tot op de bodem. Dan komt de pasta met stukjes asperge en truffel. Met deze ingrediënten is dat bijna een garantie voor lekker als je niet kan koken, maar gelukkig kunnen ze dat hier wel. De pasta is nèt iets te ver doorgekookt, maar de asperges zijn precies goed. De hoeveelheid truffel is goed, hij domineert niet. iets minder boter had van mij gemogen.

LODEWIJKVANDERPEET
  • Recensies in de afgelopen twee jaar
    3 goedgekeurde recensies
    1 recensie nuttig bevonden

Proever
  • 6 10 1

    Eten

  • 7

    Service

  • 6

    Decor

  • 6

    Eten

  • 7

    Service

  • 6

    Decor

De deur aan de Willemsparkweg klemt. De versleten vloer kraakt. Er staan tafeltjes op die allemaal te klein zijn voor de vele stoelen die er omheen staan. Alles wiebelt en ik betwijfel of het er wel schoon is. Toch kent De Gruter een grote, trouwe schare fans. Tommie Litouwer bijvoorbeeld, ooit reclamechef van de Bijenkorf, Humphry Stuffertz, ooit talentvol reclamemaker en Theodoor Holman, iemand die ooit met inkt schreef in plaats van azijn, ze zitten er elke dag. In de zomer staat het grote terras uit, waar vooral vrijdagmiddag de borrel populair is onder reclamemakers. Het personeel is trouw, attent en altijd hartelijk. Ze passen goed bij de zaak, want ik twijfel er wel eens aan of ze gedoucht hebben. De indeling is vreemd, om bij de bar te komen moet je een trappetje op. Als het druk is worden de obers daar gek van omdat iedereen bij die trap gaat hangen. Genoeg over de smoezeligheid en onhandigheid van De Gruter, laten we het authenticiteit noemen. We zijn hier voor het eten. Op kruipafstand zit George, ietsje verder Joffers en Van Dam, dus ze moeten iets goed doen, tussen de middag zit het er altijd vol. De kaart is voorspelbaar: uitsmijters, saté, broodjes, tosti’s, soep en salades. Allemaal voor prijzen die rond ene tientje zitten. Wij bestellen een uitsmijter en een saté. We krijgen er jus d’orange bij die ongelofelijk smerig was. Alsof er een paar verrotte sinaasappelen doorheen zaten. Gelukkig weet ik dat het meestal goed gaat. Inmiddels staat er een rijk gevuld bord met saté en een uitsmijter op tafel. In één woord geweldig! Malse kip, goede saus, verse salade en vooral: veel! Daar houden wij van. De uitsmijter is tailormade, Stapel heeft allerlei instructies gegeven over wat er wel en niet meegebakken moest worden. Die worden geduldig ingewilligd. Het resultaat is een uitsmijter zoals hij hoort te zijn. Eerlijk brood en ook hier veel verse salade. De koffie die we daarna krijgen is jammer genoeg niet te drinken. De Gruter moet zo snel mogelijk overstappen op een betere espressomachine. Het eten is van hoge kwaliteit, de dranken die niet uit de tap of een flesje komen zijn erbarmelijk.

Waar gaan we eten?

© IENS 1999 - 2014 Alle restaurants in Nederland, met recensies van hun gasten